Stefan Chwin, Wiedeńska miłość Stacha W.

Stefan Chwin w swoim utworze pt. „Wiedeńska miłość Stacha W.” ironicznie przedstawia słynne dzieło Bolesława Prusa pt. „Lalka”. Jest to współczesna wersja tej pozytywistycznej miłości, która zaskoczyła wszystkich swoimi perypetiami. Chwin ukazuje Wokulskiego jako energicznego, stanowczego oraz mądrego człowieka, który przyciąga inwestorów swoimi odważnymi decyzjami. Współczesny Stach jeździł porsche, nosił garnitury Jamesona, buty szyte na miarę z Mediolanu oraz pachniał Hugo Bossem. Oczywiście nie mogło zabraknąć słynnej Izabeli - pustej intrygantki, pozbawionej uczuć, o oschłym i wyrachowanym temperamencie. Autorowi idealnie udało się sparodiować Lalkę, ponieważ przedstawił to jako opowiadanie pełne humoru, ironii, pisane prostym językiem, co pozwala na swobodne czytanie tekstu i spotkało się z aprobatą wśród młodzieży.
 

Wieżowiec Burj Khalifa w Dubaju

W pozytywizmie zaczęły powstawać pierwsze nowoczesne wieżowce. Zaczęto budować żelazne mosty, wiadukty, coraz częściej stawiano na ogromne budowle. Dlaczego człowiek tworzy budynki ‘sięgające nieba’? Myślę, że odpowiedź znajduje się już w Piśmie Świętym. Wierzchołek biblijnej Wieży Babel miał dotykać nieba, dlatego powodem budowania tak ogromnych obiektów jest chęć zbliżenia się do Boga, lub dorównania Mu. Do najbardziej znanych osiągnięć sztuki inżynierskiej XIX w. należą te obiekty, które powstawały w związku z organizowaniem wystaw światowych. Współcześnie najlepiej jest nam znana Wieża Eiffla, znajdująca się w Paryżu. Mimo tego, że nie jest ona najwyższym budynkiem na świecie, mimo tego, że nie najpiękniejszym – jest najpopularniejsza. Lepiej znana niż sam Burj Khalifa – totalny rekordzista. Powodem tego może być to, że Wieża Eiffla mieści się w Europie, która jest chętniej odwiedzana niż Azja, w której przeważa islam. Najwyższy wieżowiec świata wzbudza wiele kontrowersji.  Jim Krane autor książki "City of Gold: Dubai and the dream of capitalism" powiedział w wywiadzie dla CNN: - Budowa tak wysokiego budynku to naprawdę zły pomysł. Zużywa tyle elektryczności, co całe miasto. Za każdym razem gdy ktoś użyje spłuczki w toalecie, muszą pompować wodę pół mili w górę - mówił. Krane uważa też, że szczytowe 30-40 pięter ma tak małą powierzchnię, że mogą być wykorzystane tylko jako magazyny. - Zbudowali mały, nie tak przydatny magazyn na wysokości pół mili - stwierdził autor. Wielu komentatorów podkreśla, że wieżę zbudowano głównie ze względu na prestiż.

Ciekawostki na temat Burj Khalifa :

- wieża jest najwyższą wolnostojącą budowlą i najwyższą wzniesioną przez człowieka konstrukcją naziemną,

- ma 160 pięter użytkowych (łączna liczba kondygnacji to 206) i powierzchnię 330 tys. m. kw.

- to światowy rekord w ilości pięter i dostępnej powierzchni w jednym budynku,

- cały budynek obsługuje 57 wind (najdłuższych na świecie) poruszających się z rekordową prędkością 16 metrów/sec. 

 - z położonego na 124. piętrze (najwyżej na świecie) tarasu widokowego rozciąga się 360 stopniowa panorama miasta

 

Faraon, reż. J. Kawalerowicz

Film powstał w  oparciu o słynną powieść Bolesława Prusa, w reżyserii Jerzego Kawalerowicza, z Jerzym Zelnikiem w głównej roli.  Film opowiada historię młodego faraona Ramzesa XIII, następcy panującego Ramzesa XII. Następca tronu pragnie przeprowadzić reformy i poprawić los zubożałych poddanych. Dąży też do podboju Asyrii, aby w ten sposób wzbogacić swój kraj.  Na polu ćwiczeń, przez przypadek pojawia się niezwykle piękna Żydówka, imieniem Sara. Ramzes jest zauroczony dziewczyną i postanawia uczynić ją swoją nałożnicą. Główny motyw tego historycznego filmu to droga do tronu młodego faraona Ramzesa XIII oraz jego walka o władzę z arcykapłanem Herhorem i kastą kapłańską. Wszystko to na tle zaćmienia Słońca, które kapłani wykorzystują dla podporządkowanie sobie wzburzonego tłumu.

Całość najlepiej podsumują słowa Krzysztofa Kornackiego:

„„Widowisko refleksyjne”, zaprzeczenie hollywoodzkiego schematu widowiska historycznego. Film chłodny, „kartezjański”, jak niemal cała twórczość Kawalerowicza – zarówno, jeśli chodzi o dramaturgię, grę aktorską, jak i kolorystykę zdjęć, utrzymanych w ugrach, bieli, czerni i złocie. Ten uniwersalny – jak chciał twórca i pisała krytyka – dramat władzy, przez niektórych odbierany był także jako krytyczny komentarz do instytucji Kościoła.”

J.Pilch, Dziennik

Jerzy Pilch to wybitny prozaik, publicysta, dramaturg, scenarzysta filmowy. Pisarz o równie ironicznym, co czułym spojrzeniu na niedoskonałości świata i kondycję zamieszkujących go ludzi. Znany z brawurowo przeprowadzonych powieści, powszechnie ceniony jako felietonista wybitny polski autor Dziennika.. Pisze w nim o kobietach, alkoholu także tolerancji, literaturze, refleksji o czasie i temacie typowo męskim- piłce nożnej.

Pilch porusza tematy prostych, zwykłych ludzi oraz  problemy codziennego życia, które ciągną się od wiek wieków. Pisze o rzeczach najważniejszych: bólu, śmierci. Pomija albo jedynie nawiązuje oraz śledzi wydarzenia, które dzieją się w teraźniejszości. Tematyka społeczna jest bardzo popularna nie tylko w dziełach Pilcha ale także w utworach Elizy Orzeszkowej czy Marii Konopnickiej. Nie ma tu męczących autoanaliz i nieustannego narzekania na świat i bliskich. Znaleźć można jedynie brutalną prawdę o życiu i o samym sobie.